เรื่องราวของสมาคมฯ คือ “พลังความสามัคคีของชมพูม่วง” ที่ร่วมกันระดมทุน สร้างอาคารสมาคม ให้เป็นพื้นที่พบปะ สังสรรค์ และต่อยอดการช่วยเหลือครู–ศิษย์เก่าจวบจน
บันทึกนี้เกิดจากความตั้งใจที่จะถ่ายทอดเรื่องราว “จริง” ของช่วงหนึ่งในการร่วมกันหาทุนก่อสร้าง อาคารสมาคมนักเรียนเก่าอำนวยศิลป์ เพื่อให้รุ่นน้องที่อาจไม่ทันเหตุการณ์ ได้รับรู้ที่มาและคุณค่าของสมาคมฯ
ราวปี พ.ศ. 2525 ผู้เขียนและเพื่อนรุ่นเดียวกันได้เข้ามามีส่วนร่วมช่วยงานสมาคมฯ โดยมีรุ่นพี่หลายรุ่นร่วมเป็นแรงสำคัญในการขับเคลื่อนงาน
รุ่นต่าง ๆ รวมพลังจัดกิจกรรมเพื่อหารายได้สนับสนุนการก่อสร้างอาคารสมาคม เกิดเป็นเครือข่ายความร่วมมือที่เข้มแข็ง
มีการจัดตั้งกิจกรรมเยี่ยมเยือนพี่น้องอำนวยศิลป์ในภูมิภาค เพื่อสื่อสารเป้าหมายการสร้างอาคารสมาคม และเชิญชวนร่วมระดมทุนอย่างต่อเนื่อง
เมื่อการระดมทุนยังไม่เพียงพอ ได้เกิดความร่วมมือสำคัญที่ช่วยให้การก่อสร้างเริ่มต้นได้ และต่อมามีการจัดงานระดมทุนขนาดใหญ่ ทำให้สามารถชำระค่าก่อสร้างได้ครบถ้วน
หนึ่งในถ้อยคำที่สะท้อนตัวตนของชาวอำนวยศิลป์ได้ชัดเจน คือการทำงานร่วมกันแบบไม่มีเส้นแบ่งของตำแหน่ง ทุกคนร่วมแรงร่วมใจเพื่อประโยชน์ส่วนรวมของสถาบัน
